स्वर_अनुश्री

बऱ्याच दिवसांनी भेटलो होतो त्या दिवशी. बोलायचंच नाही मुळी तुझ्याशी असं ठरवलं होतं मी. येशील तू समोर आणि मी अश्शी रुसून बसेन. बघणार ही नाही तुझ्याकडे. तू ही मग नाराज होशील. नजरेच्या कोपऱ्यातून मी हळूच बघेन तुला. उतरलेला चेहेरा तुझा बघून वाईट वाटेल मला. चेहेऱ्यावर गोड हसू आणून हळूच बघेन मी तुझ्याकडे. तू ही मग हसशील. खोट्या आवेगाने माझ्याकडे बघशील. तुझी ती नजर चुकवून मी पण मग तुझ्या बाहुपाशात हरवून जाईन. उंच आहेस ना तू खूप. मी बुटकी आहे म्हणून नाराज होईन मी. आणि "अगं वेडे तू अशीच खूप सुंदर दिसतेस" असं म्हणून तू माझी समजूत घालशील. माझे लांबसडक केस तूझ्या हाताने हलकेच मोकळे करून तू बघत राहशील फक्तं त्यांच्याकडे. मधूनच एखादी बट चेहेऱ्यावर आलीच जर माझ्या तर तिलाही तुझ्या बोटाने अलगद मागे सारून माझ्याकडेच बघत बसशील तू. पापणीही नं लवता. आणि "असा का बघतोयस तू माझ्याकडे?" असं म्हणून मी हलकेच माझ्या दोन्ही हातानी माझा चेहेरा झाकून घेईन. मग आवेगात माझे हात बाजूला सारून माझ्या चेहेऱ्यावरचे हावभाव टीपशील तू. डोळे मिटलेलेच असतील माझे लाजेने. हळूच मला ओढून घेशील तुझ्याजवळ. आणि.. आणि...

संगीत आणि साहित्य (त्यातही खास कविता) दोन्ही माझे जीव की प्राण आहेत! अर्थातच कालची सावनी ताईची शब्दांचीच रत्ने ही मैफिल एक विलक्षण आनंद देऊन गेली. मराठी कवींच्या अजरामर कविता आणि सुमधुर गीतांचा एक बहारदार नजराणाच होता तो. खरंतर सावनी ताईकडून कोणतंही गाणं ऐकलं तरी ते प्रत्येक वेळी नवीनच वाटतं. प्रत्येक वेळी काहीतरी नवीन खुबी उलगडून दाखवते ताई. गुलाबी रंगाच्या नाजूक पाकळ्या रांगोळीवर अलगद पसरत जाव्यात तशीच अलगद पणे एक एक गाणं ताई सादर करते. आणि प्रत्येक गाण्यासरशी रसिकांच्या मनामध्ये अलगद घर करते. मग ते भावगीत - भक्तीगीत असो, चित्रपट संगीत असो, अनप्लग्ड व्हर्जन असो किंवा ठसकेदार लावणी असो. यातल्या कोणत्याही बाजाचं गाणं ताईकडून ऐकताना त्यातलं नावीन्य मनाला भावतं! ताईचे साथीदार नितीन दादा, अनय दादा, अभिजीत दादा हे देखील त्यांच्या लकबींमुळे रसिकांच्या मनात स्वतःचं स्थान निर्माण करतात. पण कालची मैफिल मात्र वेगळीच होती. मैफिलीचा मूळ गाभच मुळी निराळा होता. अजरामर कवीच्या अजरामर कविता आणि सुमधुर गीतांचा नजराणा! सावनी ताईची एक सुंदर कल्पना. हे शिवधनुष्य ताई एकदम समर्थपणे पेलते. आणि सोबतीला कोरस ...